Even luchten

Ja, toch is het ‘s morgens al wat lichter. Ondanks de corona, we gaan de goede kant op, het voorjaar tegemoet. Ik heb zelfs een oproep om een inenting te laten zetten. Wel is nog steeds het advies, blijf zoveel mogelijk binnen, het virus heeft zich nog niet laten binden en slaat nog iedere dag om zich heen. Maakt nieuwe slachtoffers. Bovendien, het is te koud.

luchten op het balkon

Te koud om er met mijn scootmobiel op uit te gaan, immers je zit stil op dat voertuig. Het lopen, om wat warmer te blijven, gaat nu eenmaal hoe langer hoe moeizamer en dus zit ik binnen. Nu heb ik een mooi groot balkon, maar ook daar is het veel te koud. En de woonkamer is iedere dag dezelfde kamer, dezelfde muren en het hetzelfde behang.

Maar dan is daar mijn schoonzoon, zeer vindingrijk en erg handig. Hij bedenkt om op mijn balkon een terrasverwarmer te plaatsen. Hij bedenkt het niet alleen, hij plaatst hem ook. En nu zit ik dus iedere middag een half uur tot zo’n drie kwartier op mijn balkon. Een dikke winterjas aan, een fleece dekentje over mijn knieën, mijn handen in de zakken van mijn jas. Heerlijk in de buitenlucht, gekoesterd door de verwarming boven mijn hoofd en in mijn nek.

Als ik heel rustig zit, komen zelfs de koolmeesjes naast me een paar nootjes snoepen. Ook bekijken ze het vogelhuisje al eens van binnen en buiten en nemen zorgvuldig de maat op van de ingang. Zouden ze in dat huisje hun jongen uit kunnen broeden? En in de bomen tegenover me is het echtpaar Ekster ook weer aanwezig. Luid ruziënd met elkaar. Ieder dag hetzelfde gescheld. Nee, dat is geen goed huwelijk, dat zie je en dat hoor je. De duiven roepen ook luidruchtig en zitten elkaar achterna.

Beneden op straat, fietsers en wandelaars. Auto’s die elkaar soms luid toeterend passeren. Zo geniet ik in mijn halfuurtje buiten, uitbundig van iets anders dan mijn woonkamer. En wat het belangrijkste is, die heerlijke frisse buitenlucht. Tenslotte worden zelfs gevangenen iedere dag even gelucht, dat hebben ze nodig!

Betty de Wit
Betty de Wit