Huwelijksreis

Gister is mijn kleindochter met haar geliefde getrouwd. Via mijn laptop kon ik alles volgen. Prachtig! Een trouwjurk met een heus sleepje. Een paar kleine bruidsmeisjes in een snoezig wit jurkje. De bruidegom keurig in het pak. Alles kon oma zien, helaas was er niets van te verstaan, helemaal niets. Het geluid in de zaal was niet afgestemd op deze online uitzending.

Mijn kleindochter had me de vorige avond via de telefoon nog uitvoerig uitgelegd hoe de bruiloft zou worden gevierd. Zo vertelde ze me, dat ze ondanks de virusbeperkingen, wel drie weken op huwelijksreis zouden gaan. Nee, naar het buitenland was niet mogelijk. Ze hadden op drie verschillende locaties een zomerhuisje gehuurd. ‘s Avonds in bed lig ik er over te mijmeren. In zo’n huisje kun je natuurlijk zelf je eten koken. Maar je kunt ook een diner voor meerdere personen bestellen en laten bezorgen.

We komen bij het eerste zomerhuisje aan en grote verrassing, de openhaard brandt heerlijk. De tafel is gedekt, een prachtig servies en sierlijk gevouwen servetten. Brandende kaarsen, mooie bloemen, wat een feestelijke binnenkomst. Een glaasje rode wijn bij de open haard. Een uurtje later volgt er een heerlijk, goed verzorgd diner. Na het diner, drukte bij de voordeur. Er staat een arrenslee voor het bruidspaar klaar. Ingestapt, een feeërieke rijtoer door een wit besneeuwd bos, versiert met allemaal lichtende lampjes. Gelukkig ligt er een witte bontcape voor het bruidje klaar. En daar gaan ze, vrolijk rinkelen de bellen. Natuurlijk mag ik niet meerijden, maar ik bedenk dat het kijken naar die arrenslee met wuivend bruidspaar erin, rijdend door het witte, verlichte bos, nog mooier is dan er zelf in te zitten.

De volgende dag om een uur of negen, gescharrel in de woonkamer. Blijkt er een grote ontbijt- en lunchmand op tafel te staan. Smullen maar, geen nee te koop. Een beschuitje, een croissantje, een krentenbol, zacht gekookt eitje, zoek maar uit. Die avond een rijtoer op witte schimmels.

Zo is er iedere dag wat anders te doen. Een workshop om te leren hoe je kunt beeldhouwen. Zelfs is er een avond met een springkussen, waarop de bruid – nog steeds in haar bruidsjurk- en haar bruidegom zo hoog mogen springen als ze kunnen. Wat een plezier, wat een gelach!

En iedere avond een kostelijk diner, waarbij een glaasje wijn en de brandende kaarsen niet ontbreken. De radio laat zachte, romantische muziek horen. Na een week naar het volgende huisje en weer alles tot in de puntjes verzorgd. En dat stel maar glunderen en genieten. En ik die dit alles meemaak. Tot een wedstrijd boomklimmen toe. Dán blijft het sleepje van de trouwjurk haken achter een uitstekende boomtak. Verschrikkelijk!

En ik? Ik plof met een harde bons uit de boom in mijn warme bed. Wat heb ik een prachtige huwelijksreis meegemaakt. Geweldig!

Betty de Wit
Betty de Wit