Oud en nieuw

En toch is ook dit jaar weer vervlogen. Het jaar 2020 met al zijn ramspoed en ellende. Ik ervaar het wel alsof het is omgevlogen. De dagen zijn als kralen door mijn hand gegleden, zwarte maar ook lichtere. Ja, als we terug kijken is het een zwaar jaar geweest. Een buurman die bij de eerste lockdown al is gestorven. Bij veel van de bewoners hier in het appartementengebouw, is dat hard aangekomen. En het was ook verschrikkelijk. Maar ook de blijde, mooie dingen die er waren, moeten we niet vergeten. Hoe velen klaar stonden om te helpen. De goede zorg die wij hier in Nederland hebben. Die zorg, overbelast, maar ze werkten en werken door.

Hoe is het mogelijk dat een virus, onzichtbaar klein, de hele wereld in zijn macht kan hebben en houden. Hoe dat virus zichzelf muteert en in stand houdt. Zoals nu in Engeland, het lijkt wel alsof het een wedloop houdt met het vaccin. Zo van, pak me dan als je kan.

Waardoor ik voor het eerst van mijn leven ongastvrij ben geweest. Een klein, onzichtbaar virus bracht me er toe om een kleindochter, die rechtstreeks uit Londen kwam, te vragen om níet bij oma langs te komen. En mijn zoon uit Groningen en zijn vriendin te vragen om een bezoek aan mij op Tweede kerstdag níet te brengen. Het eerst eens aan te zien, hoe de verspreiding verder verloopt. Ik voel me er ongelukkig onder, maar zoals mijn moeder altijd zei: “Het verstand moet voorop”.

Een nieuw jaar met onbeschreven blad ligt voor ons. Wat het zal brengen of geven, niemand die het weet. Ik hoop en bid dat God zelf erbij is en Zijn wereld regeert. Wij, met al onze plannen, staan machteloos. Het coronavirus lijkt ons en de hele wereld te beheersen. Ook het komende jaar, hoe zal het gaan? Hoe moeten de horeca en de middenstand deze klappen overleven? Hoe kunnen ze uit dit diepe dal zich ooit weer oprichten, zich staande houden? Ik sluit me maar aan bij de heer Rutte: “Houd goede moed, ook deze tijd gaat voorbij”.

Betty de Wit
Betty de Wit